Niekontrolowane wynurzenie awaryjne


Niekontrolowane wynurzenie awaryjne w sytuacji braku powietrza polega na zrzuceniu pasa balastowego i wypłynięciu na powierzchnię. Zrzucenie pasa balastowego pozbawia nas:

  • możliwości pełnej kontroli prędkości wynurzania
  • oraz możliwości zatrzymania na przystankach dekompresyjnych.


Nasza prędkość w miarę zmniejszania się głębokości będzie wzrastać, naszym zadaniem będzie ograniczenie prędkości do zalecanej przez stosowane tabele dekompresyjne czy stosowany komputer nurkowy. Najlepszą metoda jest przyjęcie jak najmniej opływowej pozycji siała. Idealna będzie pozycji spadochroniarza (pozycja ciała pozioma nogi i ręce szeroko, dokładnie tak samo jak spadochroniarz w locie swobodnym).

Mimo że prędkość ruchu ku powierzchni będzie wzrastać sam moment ruszenia do góry może być trudny. Okazać się może, że użycie płetw może być niezbędne, aby zapoczątkować ruch ku powierzchni. Jeżeli nurkujemy w skafandrze mokrym 5 czy 7mm na głębokościach większych od 30m nasz skafander może mieć pływalność ujemną i jedynym elementem o dodatniej pływalności będzie kamizelka ratowniczo-wyrównawcza (potocznie jacket).