Historyjki Piotra

No cóż, cieszę się, że pomysł chwycił. Jeśli chodzi o moje historie, to dwóch z nich byłem naocznym świadkiem, a trzeciej niechlubnym bohaterem. Nie wiem czy Was te historie nie znudzą, ale spróbuję coś napisać.
 

Historia I

Egipt. Szykuje się drift dive. Jest nas osiem sztuk płci obojga i mamy rozkaz wpaść do wody niemalże stadnie (gdyż prąd może nas nieco rozpylić po morzu). Ubieramy się elegancko i na hasło jeden za drugim skaczemy do wody (niczym spadochroniarze w różnych zagranicznych filmach). Ja skakałem jako szósty. Siuuup, plum i jestem w wodzie. Odwracam się przodem do łódki żeby pokazać, że przeżyłem skok i wszystko jest OK i co widzę? Mój serdeczny przyjaciel Krzysio właśnie był w locie. Piękna pozycja, rączki zgrabnie przytrzymują sprzęt... nagle jego wzrok skierował się w dół... i tu rozczarowanie, gdyż płetwy były
mocno nieobecne.. już było za późno żeby się cofnąć... i z niezwykle głupio-zdziwioną miną Krzysio pooooszedł w dół... Kiedy zniknął mi z pola widzenia wyłonił się zza niego totalnie zaskoczony egipcjanin, który jeszcze przed chwilą usiłował mu wręczyć jego płetwy... jego ręka z płetwami trafiła w próżnię po Krzysiu.. Byłem o krok od wypadku nurkowego, gdyż tak parsknąłem
śmiechem, że zaplułem cały automat... Obaj jednak jakoś przeżyliśmy..
 

Historia II

Chorwacja. Byliśmy na łodzi podzieleni na dwie grupy. Jedna mniej zaawansowana miała schodzić na 20 metrów, a reszta miała zejść głębiej. No i w tej "reszcie" postanowił nurkować z nami świeżo "wyadwansowany" kolega. Dotychczas nurkował z pierwszą grupą, bo w niej była jego małżonka. Był więc nieco spięty.
Wskoczyliśmy sobie do wody i rozpoczęliśmy zanurzanie. Zanurzyliśmy się... no nie wszyscy. Wymieniony wcześniej kolega nie bardzo dał radę... patrzyliśmy z dołu jak wykonuje scyzoryki, śruby, fikołki... i czego by tam jeszcze nie wymyślił... i tak tyłek miał nad wodą... Osiedliśmy na 10 metrach i stwierdziliśmy, że ostatecznie możemy go potraktować jako bojkę sygnalizacyjną
i postanowiliśmy poczekać co dalej... po jakichś trzech minutach zdecydował się dołożyć sobie ze dwa kafle balastu i popłynął do łodzi. Nic to ...czekamy... za chwilę jest! Wraca. Zajął pozycję startową... na płetwach do góry, wydech,
wypuścił powietrze z jacketu i.... zanurzył się na jakieś 20 cm. I znowu zaczął swój tanieć świętego Wita. I płetwami w dół i płetwmi w górę i z lewej i z prawej..i nic. Czuliśmy się jakbyśmy w Imaxie oglądali film o pierwszych nieudanych próbach nurkowań młodych, zbyt tłustych fok. Kiedy kolega zdecydował się na powrót do łodzi postanowiliśmy kontynuować nurkowanie. Po jakichś 10 minutach kolega jednak do nas dołączył gdzieś na 20 metrach, ale już prawie bez powietrza w butli, wypompował wszystko próbując się zanurzyć. Dopiero po wynurzeniu dowiedzieliśmy się, że zapomniał założyć pas balastowy, a potem w
ferworze walki nawet tego nie zauważył dokładając sobie nowe kafle do kieszni jacketu...

Myślę, że to mogło Was już znudzić, więc historię z klapkiem opowiem w kolejnym poście... bo ten klapek, to było moje życiowe osiągnięcie nurkowe... do dziś mam czerwoną gębę jak o tym myślę...
 

Historia III

To było na Ibizie. Byłem świeżutko upieczonym nurkiem i z dwójką znajomych nurkowaliśmy sobie już od dwóch tygodni na tej ciekawej wyspie. Jak to świeży nurek ciągnąłem wtedy powietrze z butli jak syfon (pewno się w środku wiry robiły...). Nurkowania robiliśmy na jakieś 20-30 metrów, więc powietrza na zbyt długo mi nie starczało. To był ostatni dzień i poprosiłem grzecznie w centrum o butlę osiemnastkę żeby pod wodą posiedzieć chociaż ze 45 minut... łaskawie dostałem taką butlę i z uśmiechem szczęścia wpakowałem się na łódkę. Dzień wcześniej (a właściwie noc wcześniej) ulegliśmy co prawda lekkiej narkozie w jednej z pobliskich dyskotek, ale mimo, że nieco zmuleni, byliśmy w dobrych nurkowych nastrojach.

Muszę dodać, że wszystkie butle w centrum miały wyjścia INT, a my mieliśmy sprzęt przystosowany do DIN. Chomątek rzecz jasna nie mieliśmy :) (bo po co?) więc musieliśmy za każdym razem wykręcać kluczem imbusowym z tych butli adaptory INT i dopiero wtedy montować sprzęt. Robiliśmy tak codziennie przez ostatnie 10 dni... Przyszedł wreszcie czas na zmontowanie szpejów. Złapałem się za moją "wymarzoną" osiemnastkę i klucz imbusowy. wtedy podszedł do mnie kolega i poprosił żebym i jego butle przygotował, "bo mi to lepiej idzie".
Wpakowałem dzielnie klucz imbusowy w jedną z odkrytych w butli dziur i dawaj odkręcać. Oczywiście prowadząc ożywioną konwersację ze znajomymi...Jakież było moje zdziwienie, gdy mimo wkładania w to odkręcanie całej siły klucz ani
drgnął... próbowałem i tak i inaczej i nic...nigdy dotychczas nie było takich problemów, ale to jakoś nie sprowokowało mnie do zastanowienia. No, myślę sobie, co? Ja nie dam rady?! Ja?! Odkręcę żebym miał paść! Nie będę prosił o pomoc żadnych Hiszpanów... i dawaj cisnąć... i nic. Ręka mi już zdrętwiała lekko i zaczerwieniła się (nielekko), miałem w dłoni dołek od klucza na jakieś pół centymetra... O nie, myślę sobie, albo ja albo ona! Ściągnąłem z nogi klapek, podłożyłem go pod rękę... cisnę...i... to był właśnie ten moment kiedy zorientowałem się, że usiłuję odkręcić niewłaściwy zawór... ale jak to zwykle w życiu bywa, właśnie wtedy klucz ruszył. Rozległ się głośny syk... z butli zaczęło uchodzić powietrze... Z kabiny wypadli Hiszpanie... i co zobaczyli?
Otóż wujek Piotruś siedział na ławeczce obejmując kolanami syczącą butlę, którą właśnie rozszczelnił wykręcając zaślepkę na drugi zawór i z niezmiernie debilną miną trzyma w ręku klapek i klucz imbusowy. Chłopcy pokręcili głowami... popatrzyli i pogratulowali. Dokonałem rzeczy niemożliwej... i to jedynie przy użyciu klapka... poklepali mnie po plecach i zapewne sobie pomyśleli, że Polak potrafi. Nie muszę chyba dodawać, że w tym momencie kolega, który mnie poprosił o przygotowanie jego butli, boczkiem, boczkiem podsunął się i dyskretnie zabrał swoją butlę jak najdalej ode mnie....
To nie był mój najlepszy dzień. Do dziś się ze mnie znajomi śmieją...a ja próbuję wszystko zwalić na narkozę dyskotekową z poprzedniego dnia. Nie bardzo się udaje..Ech życie, życie...

Pozdrawiam, Piotrek strona www.pupa.com.pl 

Falowanie, rzyganie i dekompresja

Dwa lata temu nurkowałem na Gran Canarii. Jeszcze wtedy byłem świeżo po kursie wiec wszystko było dla mnie nowością. Znalazłem na necie centrum nurkowe (nie pamiętam nazwy- nie chce mi się szukać logbooka) zarezerwowałem nury i poleciałem.

Początek był dosyć kiepski, bo nie mogłem się spotkać z kolesiami z bazy. Mieli po mnie przyjechać ale pomylili miejsca. nie wiem czy to wina mojego angielskiego czy ich rozkojarzenia, ale szukali mojego hotelu po drugiej stronie wyspy.
Kiedy po 1 dniu stania na skrzyżowaniu i wyczekiwaniu na nich w końcu dojechałem do bazy, zaczęło się dosyć obiecująco. zrobiłem kurs Underw Nav, z francuzem który wyjątkowo dobrze mówił po angielsku.

Potem miałem wykupionych jeszcze 5 nurkowań. Pierwsze 3 były w miarę spoko. Ale później zaczął się ostry HC. Uzbierała się grupa międzynarodowa. Ludzie ze Szwecji, Anglii, Walii, Austrii i Finlandii.Każdy miął inny "papier". Najlepszy był gość z Finlandii. Miął w logbooku potwierdzone ponad 100 nurów, a nie miał żadnego potwierdzonego stopnia nurkowego. Trochę trwały przepychani o to kto z kim w parze, kto rządzi itd. , aż wreszcie wypłynęliśmy na nura.

Pech chciał, ze była pogoda po lekkim sztormie. My w 9 osób na pontonie, fale konkretne. Towarzystwo rzygało jak koty. Droga zajęła nam pół godziny. Co poniektórzy pozbyli się nie tylko śniadania ale chyba także obiadu z poprzedniego dnia.

Jak się zanurzyliśmy, zaczęły się przejścia. Najbardziej zapamiętałem jak facet z Walii na 15m wyjął ustnik i zaczął rzygać. Widoki niezwykle.... Majestatycznie opuszcza cię śniadanie a tu trzeba oddychać.

Na kolejnym nurkowaniu zawieźli nas na kamienistą "polanę" z murenami. przewodnik jak tylko tam dopłynął zaczął wydzierać kamienie, żeby tylko dokopać się do jakiej ryby. Mureny dostały szalu. Zaczął się jeden wielki kocioł. Nie wiem do tej pory jak to się stało ze nikt nie został ugryziony.

Z wyjściem na powierzchnie także były problemy bo nawet trzymając się liny nie dało się zrobić przystanku przy tak dużych falach. Wyskakiwaliśmy z wody jak delfiny...

Podsumowując, niedobrze gdy kasa przysłania divemaster'owi trzeźwe myślenie.
 

m0ses 10 maja 2002

Mahmoud i kontrola ciśnienia

Z Mahmoudem było tak:

Misio i ja byliśmy jedynymi ludźmi nurkującymi z Coloną, którzy chcieli płynąć na Thistlegorm, dlatego zostaliśmy "oddelegowani" do innej bazy.

Zerwaliśmy się po trzeciej rano, o czwartej byliśmy w porcie Travko. Łódka podpłynęła o 4:40! Przyzwyczajony przez Colonę do punktualności od 4:20 kląłem w głos (na szczęście poza Misiem nikt nie rozumiał, a Misio rozumiał i przekleństwa i moje motywy).

Na łódce była mniej więcej dziesięcioosobowa grupa Anglików, jak się później okazało, poza jednym, wszyscy mieli OWD i po kilka nurkowań za sobą. Można by się tutaj wdać w dyskusję, czy ludzie z takim doświadczeniem powinni nurkować na wraku - ale wiadomo - biznes is biznes a w Morzu Czerwonym nurkuje się łatwo.

Mniej więcej godzinę przed przypłynięciem na miejsce obudził się Mahmoud. Mahmoud prezentował się okazale. Niebieska koszulka z napisem "Total Dive" szykowne okulary i nażelowane długie włosy spięte w kitkę. Pierwszym odruchem na jego widok, była chęć podarowania mu kasety z muzyką disco polo, niestety, nie miałem żadnej przy sobie. Mahmoud długo nie ponosił swojej pięknej koszulki (może nie chciał jej pobrudzić) tak że na omówieniu mogliśmy podziwiać jego potężne muskuły - taaak Mahmoud wyglądał imponująco.
Zachowywał się również odpowiednio, jego władcze gesty i pełne pogardy spojrzenie działały na mnie frustrująco (zwłaszcza, że nie mam tak wielkich muskułów).

Wskoczyliśmy do wody, spojrzałem w dół i zobaczyłem wrak - zatkało mnie....
No dobra, nie o wraku miałem pisać. Prąd był silny zanurzaliśmy się na linie. Okazało się, że zanurzenie w wykonaniu Anglików polega na przemieszczaniu się w niekontrolowany sposób po linie, raz w górę, raz w dół i machaniu wszystkimi kończynami, na wszystkie strony (ostateczna suma tych przemieszczeń okazała się na szczęście ruchem w dół). Zrobił się niezły młyn i po tym, jak ktoś skopał mi z twarzy maskę, zdecydowałem się zanurzać obok liny. Musiałem się nieźle namachać płetwami, żeby mnie nie zwiało.
Przepłynęliśmy ładowniami, potem z prądem wzdłuż kadłuba. Wrak robi niesamowite wrażenie (Giger zanim zrobił scenografię do "Obcego" musiał nurkować na Thistlegormie!) Opisać się tego raczej nie da, kto tam był wie o co chodzi, a kto nie był i tak sobie nie wyobrazi. Przez całe nurkowanie panowało niezłe zamieszanie, Angole szorowali po sufitach ładowni, albo obijali się o motocykle, stosując wszystkie możliwe style pływackie.
Wynurzenie utwierdziło mnie w przekonaniu, że lepiej trochę pomachać płetwami, niż zbliżać się do kotłowaniny przy linie. Po jakimś czasie znaleźliśmy się na łodzi. Czas nurkowania ok. 50 min max głębokość 25m. Kilkoro Anglików miało dość emocji jak na jeden dzień i zrezygnowało z pozostałych nurkowań, nie wiedzieli co tracą!

Podczas drugiego zanurzenia na linie było luźniej, ale profilaktycznie nie zbliżałem się do niej. Popłynęliśmy nad kadłubem a potem odbiliśmy w kierunku lokomotywy. Zgodnie z omówieniem mieliśmy przepłynąć 10m nad nią ale Mahmoud zobaczył skorpenę i ściągnął całą grupę na 30m (pierwszy nur był na 25m). Potem w miejscu rozerwania kadłuba przecisnął się przez otwór o wys. 50-60cm do wnętrza statku. Wszyscy wgramolili się za nim a mi się nie udało. Kieszenie z balastem i strzemiączko INT uniemożliwiły mi ten manewr.
Czekałem chwilę na zewnątrz licząc, że przynajmniej odeśle Misia, ale kiedy przez otwór zobaczyłem oddalające się światła latarek domyśliłem się, że Mahmoud wyszedł z założenia, że lepiej zgubić jednego nurka niż dwóch. Nie wiem czy nasz diveguide wiedział który z nurków został na zewnątrz, ale nie chce myśleć co by było gdyby zostawił, któregoś z Anglików. Opłynąłem miejsce rozerwania popływałem trochę nad kadłubem (nawet nie żałowałem, że nie jestem z nimi w środku, bo poskręcane płaty blachy wys. kilku metrów wyglądały przepięknie). Na szczęście wcześniej obejrzałem sobie dokładnie naszą łódkę od spodu, więc wypatrzyłem ją bez trudu, namierzyłem naszą linę i popłynąłem w jej kierunku. W sumie musiałem sobie trochę popływać w silnym prądzie (poza tym sytuacja w jakimś stopniu, musiała mnie zestresować, choć wydawało mi się, że jestem zupełnie spokojny) zużyłem sporo powietrza.

W okolicach liny dostrzegłem nasza grupę, podpłynąłem do Mahmouda i pokazałem mu że mam 70 atm. Mahmoud nie zwrócił na to uwagi, wyraźnie się ucieszył i pokazał mi, że za dużo pakuję i dlatego nie zmieściłem się w dziurę, ja mu pokazałem, że za dużo jem (co było szczerą prawdą) i ta miłą podwodną pogawędką zamknęliśmy raz na zawsze, kwestię zostawienia mnie samego na wraku, który widziałem pierwszy raz w życiu). Może byśmy sobie zresztą coś jeszcze pokazali, ale w tym momencie jednemu z Anglików skończyło się powietrze (byliśmy na ok. 20m)

Mahmoud profesjonalnie podał mu swój octopus i....zamiast się wynurzać popłynął dalej (bo chciał nam jeszcze coś pokazać). Chłopak, który wisiał na jego octo z przerażenia ledwo ruszał płetwami. Misio miała już deco (nurkowaliśmy ostro od 5 dni i byliśmy mocno nasyceni) na szczęście w jej butli było jeszcze ponad 100atm.

"Niestety" Mahmoudowi nie udało się pokazać nam tego co chciał, bo jedna Angielka zaczęła go szarpać za płetwę i pokazywać ze ma w butli 20 atm. Wróciliśmy do liny i rozpoczęło się wynurzanie, tradycyjnie trzymałem się od liny z dala. Wszyscy powyskakiwali z wody, o przystanku bezpieczeństwa nikt im nie przypomniał. Pod woda został Mahmoud, ten jeden Anglik (ten jeden który był opływany), Misio i ja. Misio miał stać 9 min na 3m. Po 5 min skończyło mi się powietrze musiałem ją zostawić, zaraz po mnie z pustą butlą wynurzył się Mahmoud. Misio po odbyciu deco wynurzyła się z Angolem, on też miał butlę wyczyszczoną do zera.

W sumie 5 osób wynurzyło się z pusta butlą (ten, któremu skończyło się powietrze na 20m, dziewczyna która miała 20atm na 20m, Mahmoud, Angol, który został z Magdą i ja). Tylko Mahmoud i my mieliśmy komputery.

I co Wy na to?

kivi 9 maja 2002

Allach musi bardzo lubić Mahmouda.
 

Jan Werbinski