Nurkowanie z łodzi

Strona ta ma na celu zapoznanie nurków z technikami oraz warunkami nurkowania z łodzi, zasadami przechowywania sprzętu, zachowania się na łodzi, fachową terminologią, aspektami prawnymi nurkowania z łodzi, metodami wchodzenia i wychodzenia z wody.

Do nurkowania służą jachty motorowe o wielkości od 20-40m i szerokości 6-8m, mogące pomieścić od 10-30osób + załogę.

Możemy wyróżnić następujące elementy na łodzi:

Burty są dwie - lewa i prawa (wynika to z patrzenia z pokładu w stronę dziobu jednostki). Burty posiadają także swoje historyczne nazwy, prawa burta to sterburta, lewa to bakburta. Nazwy te pochodzą z czasów, gdy jeszcze nie znano płetwy sterowej, a zamiast steru zawiasowego stosowano wiosło sterowe. Sternik operujący takim wiosłem stał zawsze plecami (ang. back) do lewej burty, a jego wiosło schodziło do wody z burty prawej. Do brzegu podpływano tylko burtą lewą. Statek na sterburcie niesie światło zielone, na bakburcie - czerwone.

Mesa – duże pomieszczenie znajdujące się w jej środkowej części łodzi, służące jako jadalnia, miejsce wspólnych spotkań i odpraw przed nurkowaniem. Mesa znajduje się na głównym pokładzie, pod nią znajdują się kabiny pasażerów, z których wyjście prowadzi właśnie do mesy.

Kingston - w terminologii żeglarskiej pokładowa toaleta na żaglowcu, jachcie, z odpływem na zewnątrz.

Kambuz - kuchnia pokładowa. W zależności od wielkości jednostki pływającej jest to osobne pomieszczenie, albo wydzielony fragment innego pomieszczenia. W drugim przypadku kantorek kuchenny usytuowany jest zazwyczaj w pobliżu zejściówki, co umożliwia lepszą wentylację.

Kubryk - wspólne, wieloosobowe pomieszczenie mieszkalne załogi stosowane dawniej na okrętach i statkach. Kubryk był zwykle w przedniej części statku w odróżnieniu od pomieszczeń oficerów w części rufowej. Dziś kubrykiem nazywa się na statkach szkolnych wspólne pomieszczenie mieszkalne uczniów lub studentów, którzy odbywają praktyki morskie.

Śródokręcie (ang. midship) – środkowa część kadłuba jednostki pływającej. Rejon w okolicy połowy długości kadłuba.

Kambuz - kuchnia pokładowa. W zależności od wielkości jednostki pływającej jest to osobne pomieszczenie, albo wydzielony fragment innego pomieszczenia. W drugim przypadku kantorek kuchenny usytuowany jest zazwyczaj w pobliżu zejściówki, co umożliwia lepszą wentylację.

Bak - nazywa się tak skrajną część pokładu dziobowego (fordeku), położoną najbliżej dziobu statku wodnego. Na baku mogą być zainstalowane urządzenia cumownicze i kotwiczne, a pod bakiem może być schowek na najrzadziej używane rzeczy.

Dek - w terminologii żeglarskiej jest to powierzchnia kadłuba żaglowca zamykająca jego wnętrze od góry, lub w szczególnych przypadkach powierzchnia nadbudówki znajdującej się na jego pokładzie głównym. Cechą charakterystyczną deku jest to, że można po nim chodzić, jest to więc pokład otwarty.

Achterdek, pokład rufowy (ang. poop deck) – powierzchnia pokładu na statku w części rufowej. Na jachcie znajduje się za kokpitem. Na żaglowcu achterdek rozciąga się od ostatniego masztu do rufy. Najczęściej pod achterdekiem znajduje się ładownia rufowa nazywana achterpikiem.

Reling - listwa biegnąca wzdłuż krawędzi pokładu jachtu i wystająca na kilka centymetów ponad pokład. Ułatwia załodze pracę na pokładzie, poprzez możliwość wsparcia czy też zatrzymania na tej listwie stopy ześlizgującej się po gładkim pokładzie przy głębokim przechyle. Zabezpiecza też drobne przedmioty przed spadaniem za burtę. Listwa ta może posiadać również otwory, do których można przywiązywać najsłabiej pracujące liny. Relingiem możemy nazwać także wspartą na sztycach stalową linkę, która dodatkowo służy czasami jako tzw. lajflina - czyli marynarz może przypiąć się do niej specjalnymi szelkami, które zapobiegają wypadnięciu za burtę.

Na statkach oraz okrętach bariera pionowa zabezpieczająca znajdujących się na pokładzie ludzi przed wypadnięciem za burtę lub upadkiem na pokład znajdujący się niżej. Zbudowany jest z metalowych lub drewnianych słupków, które połączone są metalowymi rurkami, prętami, drewnianymi przęsełkami, linami. Ma konstrukcję ażurową w odróżnieniu od nadburcia (falszburta). Żeglarze terminem falszburta określają na początku opisaną listwę. Jednak na statkach (okrętach) kojarzy się z barierą wysoką na co najmniej kilkadziesiąt centymetrów ponad pokład.

Fordek, pokład dziobowy – na statku powierzchnia pokładu w dziobowej części jednostki, znajdująca się nad forpikiem. Na żaglowcu fordek rozciąga się od dziobu do pierwszego masztu.

Stosowane są również określenia burta nawietrzna (z której wieje wiatr, czyli wystawiona na działanie wiatru) oraz burta zawietrzna (znajdująca się za wiatrem, czyli osłonięta od wiatru żaglami i poszyciem drugiej burty).

Burta, w znaczeniu bocznej powierzchni kadłuba, a szczególnie jej części nawodnej, nie musi otaczać jednostki pływającej ze wszystkich stron. Jeżeli rufa posiada własną ścianę z tyłu jednostki, to nosi ona nazwę pawęży.